Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zou dat altijd zijn... Geprofest!... De kapel was versierd als voor een groot feest... Ze had het's avonds nog gezien. Het altaar stond vol met levende leliën; bij 't binnenkomen in de kapel had ze 't al geroken. Het altaar was van gepolijst marmer, wit met blauwigen glans. Koperen kandelaars stonden er op, een koperen tabernakeldeur en in de tombe, ze zag het nog, de mooie gebeurtenis van Jezus bij Martha en Maria. Zij was Martha, dacht ze heel duidelijk. Wat was beter, Martha of Maria zijn ? Ze hoorde 't in zich fluisteren: Maria heeft het beste deel verkozen. O, dat had ze wel gewild! Maar't kon niet! Nooit zou het kunnen!

Morgen zou Anna belofte doen, belofte van gehoorzaamheid, van armoede, van zuiverheid. Ze zou zich mogen geven aan God, geheel aan God! Als zij toen gegaan was, had ze nu ook dat geluk gehad! Een geluk? Ze had er toch naar verlangd! Wat een treurige tijd was dat geweest! Hoe kon alles toch vreemd loopen. Neen, het kon niet, het mocht niet! Zou ze nog willen? Och, het kon niet! 't was onnoozel, nutteloos daar nog ernstig over te praten, te denken, 't Was Gods wil niet. Moeder moest zeker dan maar alleen door 't leven sukkelen. Of als een oud vrouwke in 't gasthuis.... Haar oogen zagen vreemd op. Haar gedachten werden in eens onderbroken, zooals men plotseling ophoudt met spreken om naar een ongewoon geluid, dat men meent te hooren, te luisteren. Naar het gasthuis? Het was een geheel nieuw idee. Het besef van een mooie mogelijkheid en toch tegelijk ook van een

Sluiten