Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bodem van die woorden, als een donkere grondkleur onder een bloeiend-mooie schilderij, een kleur, die men meer vermoedt dan ziet, die alleen kenners raden, ervan zeggen: die moet er zijn, al zien we ze niet f

Ze wilde niet dat het waar zou zijn: moeder bij vreemden. Dat deed ze doodgewoon nooit!... "Allebei dan ?... Hoe kwam dat in haar op ?...

— Wie zal dat betalen ? lachte de goedige, kalme en lichtelijk spottende natuur in haar, en heel haar zware denkerij was weg, haar gezonde, open kijk op het leven kwam weer boven. Ze ging slapen, gauw!

't Was goed zoo en ze trachtte te bidden: Wees gegroet, Maria...

Ze kon haar zuster kennen aan de lange, ranke gestalte. De grootste was ze van de vier anderen. De derdein ouderdom. De deugd in 'tmidden, ondeugende ze bij zich zelf en nam zich voor het haar straks te zeggen. Ze hadden een bruidskroon op. Hoe zouden die zich nu voelen? Jammer, dat zij ze niet in het gezicht kon zien, want ze zaten al op haar plaats vooraan en bleven bijna onbewegelijk zitten... Alleen die leelijke witte kap van bezijden! Keek ze maar eens om!,..

Het orgel begon. Zacht en stemmig, als een wijze stem, die de blijde gebeurtenis kwam vertellen, vol eenvoud, vol geluk, vol van dien diepen stillen zielentoon, die ingetogenheid en overweging geven. Langzaam aan kwamen er meer, eveneens bedaarde en toch blijde geluiden, kleine en ook grootere stemmen, die schenen te

9

Sluiten