Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neer ze er aan dacht, een enkel oogenblik maar, opgetogenheid haar hart verbaasde.

Kerstmis kwam. Ze kreeg verlof haar belofte te vernieuwen tot Maria Lichtmis. Ze had het gedaan zonder eenigen gevoeligen troost. Heel haar hart was vol van bezorgdheid voor moeder, want ze meende duidelijk te zien, dat die minder werd. Daar kwam als een begin van verwondering in haar, hoe zoo iets toch mogelijk scheen. Gaf zij zich juist niet hoe langer hoe meer aan God ! En waren dat dan de gevolgen, die ze tegelijk moest ondervinden? Ze schudde driftig haar hoofd over die dwaze gedachten, doch telkens drongen ze omhoog, maakten haar ongewild neerslachtig en droef. De mooie feestdag, de geboorte van den Heiland, bron van alle liefde voor den mensch en eerste groote bewijs der oneindige goedheid, sprak niet tot haar hart, wekte geen weerklank van liefde. Stil en koud en hard bleef ze staan te midden van de wonderbare heerlijkheid van dat geheim, gelijk de boomen buiten ongevoelig bleven voor de tintelende, schittering van licht, die dwaalde door de ramen der feestblijde kerk. Moeder werd zwakker, moeder ging kwijnen.

Dat was de gedachte, die haar vasthield. Ze herhaalde haar onwillekeurig, maar ze stond dood en onbewogen in haar hoofd, een lastige zwaarte gelijk, voorbode van pijn. Zonder een scherp gevoel van spijt, van meelijden was het in haar: ze zou gezegd hebben, dat het op haar lag, juis boven haar wezen, maar nooit daarin doordrong, een looden zwaarte, die wel niet drukkend ligt op alle leden,

10

Sluiten