Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verveelde hij zich duidelijk, vroeg gemelijk, of het eten klaar was, en kon zich voorbereid houden op een min of meer geprikkeld antwoord. Stien bood zich dan aanstonds aan om de tafel te dekken, en deed haar best, door praten de onaangenaamheid te verdrijven. Ze bemerkte niet, hoe de man droomerig haar handige, vlugge bewegingen volgde, als ze 't tafelkleed uitspreidde, de borden plaatste, heen en weer liep, om niets te vergeten.... Dat was een andere!

Hoe voelde die man op zoo'n oogenblik het groote verschil, dat er moest zijn tusschen dat eenvoudige, altijdkalme, altijd-vroolijke meisje en zijn prikkelbare, koele, weinig-huishoudelijke vrouw. Hij had haar genomen, dwaas genoeg, omdat haar ijdelheid hem had gestreeld in zijn branie-tijd. Nu kende hij haar... Uit ondervinding... Het bittere had hij tot nog toe gedragen stil voor zich alleen... Hij had getracht, goed te zijn, met geduld te wachten, te verduren... Want waren ze beiden zoo, wat moest het dan worden? Als ordentelijke lui stonden ze nu nog te boek, maar t kostte, kostte hem veel. Eiken dag al meer groeide in hem een bewondering voor Stien, een vertrouwen, om haar rust en zedigheid. Zij zou een geheim kunnen bewaren... Zij zou kunnen troosten... En de drang om bij haar zijn verdriet te klagen werd grooter met den dag... Hij keek uit naar een gelegenheid...

Op een keer kwam hij thuis... Stien had de tafel gedekt... zijn vrouw was even uit... nog een boodschap doen...

11

Sluiten