Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de breedte en liet de schittering harer oogen zich verbergen achter de half neergezonken wimpers.

Zóó zat zij een oogenblik onbewegelijk; en herbegon toen met langzamer stem en voorzichtiger woordenkeus:

„Ik praat te veel, te opgetogen, volgens Moeder. Dat is niet de bon ton. Zuster Vincentia heeft 't mij ook menigmaal gezegd; ik ben gansch niet zoo als ik zijn moest: ik moest blond zijn en bleek en ernstig..." Zij sprong op, liep op Henriëtte toe en stond vóór haar met in elkaar geslagen handen als van verwondering over een ontdekking.

De met moeite veroverde uitdrukking van kwijnenden ernst vervloog plotseling weer; hare oogen sperden open en om haar mond kwam. een lachje spelen.

„Jij Henriëtte Amélie, jij bent dat alles!" riep zij uit en haar stem borg een mengeling van kinderlijke verrukking en jaloezie, „jij bent blond, je hebt geen blonde poeder noodig en je bent knap en blank en ernstig."

Henriëtte glimlachte.

Sluiten