Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nam, scheen het verschil haar niet groot. Die anderen echter verheten het klooster als zij zeventien of achttien jaar waren — velen nog vroeger — en zóó was Henriëtte allengs de oudste der pensionnaires geworden; zijzelve zocht geen verandering, doch een nieuwe Abdis wees haar oo de wenschelijkheid ervan. Zij was negentiehiaar, had van haar veertiende jaar af de lessen gevolgd, langer dan één andere leerling; zij kon nu heengaan of blijven ineen nieuwe verhouding.

Henriëtte koos het laatste; het sobere jaargeld, dat zij bezat als erfenis van haar vader, den Nederlandschen edelman Willem van Haren, kon haar bij zuinig beheer vrij houden van geldzorgen; het klooster bood een veilig en rustig woonoord, en liet haar tevens volle vrijheid om uit te gaan en bezoeken te ontvangen naar het haar lustte.

Ook haar Protestantsche geloofsovertuiging werd op geenerlei wijze geweld aangedaan; de Dames Anglaises stonden terecht bekend als zeer verdraagzaam.

De Anglomanie, die meer en meer mode werd

Sluiten