Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naires hiér slapen. Voor het gemak laat ik het tweede ledikant staan."

„Dus je kunt een logée bergen ?" Haar toon scheen verheugder, doch de vreugd werd evenzeer bedwongen als straks de teleurstelling.

,,'t Zou mogelijk zijn ..." aarzelde Henriëtte's antwoord. Toen zweeg zij, gissend naar wat de bedoeling der vraag kon zijn.

De vicomtesse stak haar arm door die van Henriëtte en streek haar hoofd langs Henriëtte's arm met de vleiend gracieuse beweging van een kat.

„Zou ik niet... ?" vroeg hare sleepende stem. „U ?"

Henriëtte keerde zich met een snelle beweging half om, om hare bezoekster in het gelaat te kunnen zien; zóó kwam zij tegelijk los van haar te staan.

De vicomtesse knikte.

„Zou 'tmogelijk zijn?" vleide zij. „Ik zou het zoozeer op prijs stellen."

Henriëtte trok lichtjes de schouders op.

„Ik begrijp niet, wat u daaraan kan gelegen zijn," zeide zij verwonderd.

Sluiten