Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schien was het niets dan een caprice, die wensch óm met je samen te zijn in je eigen omgeving. Mogelijk was het wel een verlangen naar stilte, naar rust. En..." zij aarzelde een oogenblik, vervolgde toen schijnbaar achteloos: „naareen plekje, waar ik enkele vrienden zou kunnen ontvangen, zonder dat de bedienden..."

„Wilde u dat hier ...?"

Henriëtte vroeg al meer verbaasd.

De vicomtesse legde haar hand op Henriëtte's knie.

„Stil," suste zij; ,,'t is al voorbij; ik vraag niet meer, hier te mogen logeeren. Maar kom jij bij mij. Toe, je zoudt er mij een groot genoegen mee doen. En een dienst mede bewijzen."

„Een dienst?!"

„Dat zul je later begrijpen."

„Ik wil gaarne," stemde Henriëtte verheugd toe; de vriendschapsbetuigingen der vicomtesse streelden haar, omdat zij deden vergeten wat er onregelmatigs was in haar leven.

„Je doet mij zoo'n groot plezier met dat te zeggen," betuigde de vicomtesse, echter zonder uitbundigheid. „Kun je nu dadelijk meegaan?"

Sluiten