Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar de abbé antwoordde slagvaardig: „En de dichters dan? Hebben die niet altijd het wonderbaarlijke bezongen?"

„In onzen tijd niet meer. Voltaire heeft ons verlost van het wonder. Gode zij dank." .

„Monsieur Préveux," berispte de vicomtesse vriendelijk, „geen ernst, bid ik u. Morgen in de Sorbonne vinden wij weer den ernst."

Préveux lachte en boog lichtjes naar de gastvrouw.

„Woont u de lezingen van Professor Carridoni bij?"

„Dat spreekt vanzelf."

De vicomtesse sloot even de oogen.

„Hij spreekt goddelijk."

„Verrukkelijk! "stemde de comtesse de Raide in.

Er viel een stilte.

Henriëtte Amélie merkte op, hoe de gastvrouw bijna niet raakte aan de spijzen op haar bord, en in de wijze, waarop zij voor zich uit staarde, lag iets als ongerustheid of ergernis of verdriet.

Henriëtte overdacht, hoe weinig zij die vrouw eigenlijk kende en hoe vreemd allen hier aan

Sluiten