Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Madame, wilt u niet hiernaast eens zien naar de spreekwoorden ? Er komt nu een amusante voorstelling. De duc de Truville als Moor..."

Henriëtte lachte en dreigde schertsend met haar waaier.

„U moogt de pointe niet verklappen."

Préveux bloosde, boos op zichzelf, dat hij 't niet waagde haar in de oogen te blijven zien, die heerlijke oogen, diep blauw als een bergmeer in den schemer van een zomerdag.

„Aan u wel," zeide hij, ernstiger dan scheen te passen na haar scherts. „Anders vrees ik, dat u niet zult willen komen."

„Waarom niet? Ik bleef hier omdat ik veel van muziek houd. De gasten zijn allen vreemden voor mij, de muziek kén ik; daarbij voel ik mij meer op mijn gemak. Maar ik geloof, dat er geen muziek meer gemaakt wordt. U krijgt dus meer toeschouwers voor de spreekwoorden."

„Dat u komt, verheugt mij toch 't meest." Hij keek haar aan en vond nu weer haar glimlachenden mond van aanbiddelijke bekoring.

Sluiten