Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De vicomtesse lachte met hoog kirrend geluid.

„Denk maar aan mijn bedoeling eer je inslaapt. Maar niet denken aan dien kalen dichter, met wien je zoo druk praatte."

„Préveux? ik vond hem sympatiek."

„Sympatiek! pf! dat is een gevaarlijk woord."

„U denkt toch niet, dat ik..."

„Ik denk niets. Ik waarschuw alleen: laat de Hemel je niet tevergeefs die mooie oogen gegeven hebben." En Henriëtte's hand nemend, sprak zij door: „Kind, je positie is moeilijk..."

„Waarom spreekt u daarover?"

Henriëtte vroeg het zonder opwinding in haar stem, doch hare neusvleugels beefden als in pijn.

„Niet om je te kwetsen," betuigde de vicomtesse. „Alleen om je er aan te herinneren, dat je niet het onmogelijke verlangen kunt."

„Het onmogelijke, Madame?"

Henriëtte trok haar hand terug.

De vicomtesse scheen het niet op te merken, sprak door op zachten, ietwat meewarigen toon:

Jet-Lle. 6

Sluiten