Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zwier bijvoorbeeld, hoe was zijn^ vrouw hem blijven liefhebben door de afschuwelijke beschuldiging heen, door zijn kinderen over hem gebracht! En hoe had die vrouw er voor gewaakt, dat zoo weinig mogelijk van het schandproces uidekte. Henriëtte zelf had nooit geweten, waarin de beschuldiging eigenlijk bestond.

Dat was wel liefde geweest, zooals Rousseau ze predikte, liefde, die meer is dan bekoring der zinnen, meer ook dan een innige vriendschap ; waarin de innigste en teerste gevoelens die een menschenhart kent, zich verbinden met de vurigste, diepste hartstocht tot een verheven macht, die heel het wezen in zich opneemt, tot het om niets meer bestaat dan om die liefde alleen.

Dat was de liefde, zooals Henriëtte Amélie zich haar droomde, de eenige, die waarde had in hare oogen.

En over die liefde peinsde zij voort, starend in het vuur, dat langzaam doofde.

Een kamermeisje kwam haar verzoeken bij de vicomtesse in het boudoir te willen komen.

Henriëtte liet haar oogen naar het Sèvre

Sluiten