Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klokje op den schoorsteen dwalen: meer dan een uur ha'd zij hier gezeten.

Gereedelijk stond zij op, licht rillend door de kilte; maar toen het kamermeisje verlegen verontschuldigingen maakte om het gedoofde vuur, antwoordde Henriëtte vriendelijk, dat het haar eigen schuld was: zij had immers kunnen bellen.

Met de shawl nog om hare schouders volgde zij het meisje door de gangen: haar gezicht voelde strak en koud en hare voeten schenen verstijfd.

In het boudoir, mollig, licht getint liefdenestje, brandden kaarsen in de Sèvre kroon; de vicomtesse lag er op de gecapitonneerde sofa, het hoofd in den lichtschijn van een bougie, die op een zilveren kandelaar stond, een guéridon binnen het bereik van haar hand. Haar wangen schenen te gloeien onder de poeder en haar mondhoeken trilden als in nerveuze bewogenheid.

Op kleinen afstand van haar zat de comte de Mirabeau in een laag stoeltje en het viel Henriëtte op, hoe vreemd zijn plompe gestalte aandeed hier in dit gecapitonneerde liefdedoosje.

Even vreemd scheen hij hier — flitste het

Sluiten