Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de toon was zoo luchtig, dat de vicomtesse onmogelijk een beleediging in de woorden kon hooren.

„Er is veel in Frankrijk, dat de zon en het licht schuwt. Te veel."

Henriëtte keek verrast op om den plotselingen ernst van zijn toon. Zijné oogen schenen instemming van haar te vragen.

„Ja," stamelde zij... ,,'t schijnt mij soms ook, dat in ons leven de zon ontbreekt."

„In het onze en in dat van het volk. Alleen wanneer wij de rechten van den mensch..."

„Ah, de comte is op zijn stokpaardje geraakt," spotte de vicomtesse.

De Mirabeau glimlachte.

„U moogt 't zoo noemen, madame; van ieder ander zou ik dat woord een beleediging achten."

„Wij moeten spreken van idealen, nietwaar?"

Door de oogen van de Mirabeau flitste iets als een felle lichtstraal, waarin heel zijn gezicht opleefde. Zijn trekken kregen er een verheven ernst in en zijn stem gaf metalen nadruk aan de enkele woorden die hij sprak:

Sluiten