Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja... wij hebben idealen." Henriëtte Amélie voelde zich plotseling klein bij dien man, als was zij in tegenwoordigheid geraakt van iets verhevens en groots.

De vicomtesse scheen niets dergelijks te ondergaan. Zij speelde met haar waaier en streelde het hondje aan hare voeten.

„De rechten van den mensch!" zeidezijmet een hautain lachje. „Maar comte, wij hebben die niet noodig."

„Neen, u heeft er reeds te veel van. Voor den adel zijn alle privilegiën en alle rechten," stootte de Mirabeau uit, kort als 't gegrom van een ver onweer.

Madame de Priaville lachte, haar gekunsteld melodieuzen lach.

„Ik bedoelde met wij: de vrouwen. Wij weten ons onze rechten wel te veroveren. En ook zonder geweld. Nietwaar, Henriëtte?"

„Wij madame — onze rechten ?" weifelde Henriëtte met kinderlijk-vragende oogen.

Nu overzonde plotseling weer de charmeerende glimlach de Mirabeau's gelaat; hij nam Henriëtte's hand en kuste vluchtig hare vingertoppen.

Sluiten