Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

terwijl hij op de vicomtesse wachtte, en bijna altijd geviel het dan, dat hun gesprek — door een vraag of 'een opmerking van Henriëtte — den gewonen ftivolen conversatietoon losliet en begon te raken aan grootere dingen: aan literatuur, aan de nieuwe ideeën, die opkwamen in den-tijd, aan de verandering, die ieder komen voelde. Met genot zag Henriëtte dan de Mirabeau's trekken als opleven in bezieling, door zijn oogen flitste prachtig élan als éen felle straal en zijn stem werd zwaar en vol als klonk er de echo van een klokketoon doorheen. Dan scheen heel het terugstootende van zijn uiterlijk verdwenen en Henriëtte vroeg zich in verbazing af, hoe zij ooit voor dien man teruggeschrikt was in ontstelling. Zij lachte zichzelf uit om haar vroegere voorstelling van een éléganten- salon-edelman. Neen, erkende zij gereedelijk: die man kon geen ander uiterlijk hebben. En ook: hoe wist hij boeiend te zijn en vol charme, wanneer bij zijn stem verzachtte en om zijn mond den glimlach deed spelen, waarmede hij won wie hij wilde.

Henriëtte begreep nu beter dan te voren,

Sluiten