Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij heeft in mij willen breken, wat niet te buigen ,was. Maar ook niet te breken..."

De Mirabeau hief het hoofd en in zijn oogen lichtte een vonk, zijn handen klemden zich tot vuisten, als meette hij zijn kracht.

Henriëtte zocht naar woorden, die hem konden zeggen, hoe hij haar ontroerd had; doch zij vond ze niet dadelijk en keek hem aan met groote, vochte oogen en bevenden mond.

Een oogenblik hield de Mirabeau zijn gelaat naar haar toegewend, toen, met een heftige beweging, keerde hij zich van haar af, zoodat zijn gezicht in schaduw kwam. Hij beet zich op de lippen met een gevoel van woede en schaamte om de begeerte die in hem opschoot, de wilde begeerte van zijn heftige natuur, die het eerbiedig-teedere gevoel, een oogenblik te voren jegens Henriëtte in hem opgeweld, dreigde te verstikken.

Hij stond op en liep een paar maal het vertrekje op en neer.

Henriëtte dacht er aan, hoevele vrouwen er later in zijn leven geweest moesten zijn: de vicomtesse had er genoemd. Zij zou willen

Sluiten