Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte stond een oogenblik roerloos; in haar hart welde medelijden voor de vicomtesse en een gevoel miskend te zijn door hare gastvrouw. Dwaas was zij geweest, zich niet beter te verdedigen; tenminste te vragen, waar Madame de Priaville haar van verdacht. Dat wilde zij nog doen ... wie weet, wat de vicomtesse zich voor verbeeldingen spon.

Maar toen zij een paar schreden naar de deur had gedaan, stremde haar stap: vragen zou verklaringen uitlokken, die niet dan pijnlijk konden zijn en haar de vriendschap der vicomtesse niet terug zouden geven. Die was even snel geëbt als opgekomen, 't Beste was, er in te berusten. Haar noemen van den naam de Mirabeau kon nieuwe vermoedens wekken of oude versterken : wanneer zij erkende, de bedoeling van Madame de Priaville te begrijpen, zou deze te meer meenen, grond te hebben voor hare verdenkingen.

Zijzelve zoü er niet over kunnen spreken zonder zich beklemd te voelen door de herinnering aan haar gedachten van straks; de vicomtesse zou die beklemming opmerken en er hare gevolgtrekkingen uit maken.

Sluiten