Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Kind, hoe... hoe kwam dat?" ondervroeg zij met iets als strengheid.

Maar toen Suzanne de handen voor de oogen sloeg, trok Henriëtte haar naar zich toe, tot het meisje als een kind op haar schoot zat.

En met haar hoofd tegen Henriëtte's schouder geleund, 't gelaat schuilend onder den val van het haar, dat losgeraakt van de spelden, warrelde in krullen, stootte Suzanne haar biecht uit.

„Ik had een briefje gevonden van den duc aan Moeder; daar stond in dat de duc Moeder wachtte in het paviljoen achter in het park. Ik ben er heengegaan en heb mij verborgen in. de kast. En toen... heb ik ze gezien..."

Een snik wrong zich uit haar keel, een. huiver deed haar tengere lichaam schokken.

Henriëtte zat een oogenblik verbijsterd. Zelve kon zij niet in heel zijn omvang begrijpen wat: in het meisje was omgegaan toen zij haar moeder samen gezien had met den amant... maar zij vermoedde een schrijnende pijn en begreep in een flits dat dit heel Suzanne's leven, bederven kon, omdat het haar begrip van liefde had bedorven.

Sluiten