Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

begreep bijtijds, dat Suzanne iets anders noodig had. Dat andere echter, dat werkelijk de schrijning in dat meisjeszieltje zou kunnen verzachten, vond Henriëtte niet: te zeer onderging zij zelve mee de' schaamte, die Suzanne vervulde. Dus wist zij niet anders te doen dan als Nourrice, het meisje te kussen en te raden: „je moet werkelijk je best doen, dat te vergeten."

„Dat kan ik juist niet! dat kan ik niet!" kermde Suzanne. „Ik moet er altijddoor aan denken. En 's nachts droom ik ervan..."

Tegen haar wil voelde Henriëtte verlangen, dat het kind weg zou gaan. Iets in haar was bezeerd, en zij had er behoefte aan, na te denken en met zichzelve eens te worden, wat gekwetst was.

Voor het oogenblik voelde zij, niets voor Suzanne te kunnen doen.

„Weet Zuster Veronica dat je hier bent?" vroeg zij.

Suzanne knikte.

„Ja madame."

In haar toon klonk verwondering door om de vraag. En toen zij Henriëtte's oogen naar

Sluiten