Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wij haasten, wat langzaam groeien moet?"

De Mirabeau boog zich naar haar toe.

„Dus ik mag u weder komen bezoeken?" vroeg hij gretig.

En Henriëtte betuigde oprecht-eenvoudig t „Uw bezoek zal mij steeds een vreugde zijn."

Toen zij weer in haar kamer zat vóór den haard, haar gezicht over het borduurraam gebogen, herkwam in hare gedachten ieder woord, dat de Mirabeau had gesproken.

Zijn bezoek had een warm gevoel van voldaanheid in haar achtergelaten, een vreugde, omdat hij gekomen was en omdat h|j weer zou komen. En bevreemding omdat zij beiden Madame de Priaville niet genoemd hadden: alleen die toespeling op dezelfde dwingende macht, die hen beiden uit de nabijheid der vicomtesse had gedreven. Dus tusschen de vicomtesse en den comte de Mirabeau was werkelijk alles uit... Henriëtte liet de borduurnaald rusten, staarde peinzend voor zich heen. Altijd leefde in haar een vermoeden, dat zij op een of andere wijze schuld had aan het verbreken der liaison.

Sluiten