Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar stem beefde weer de angsttoon van dien morgen.

„Wacht even; ik neem de kaarsen mee."

Henriëtte Amélie keerde zich om en haalde de twee kandelaars van de tafel.

Suzanne stond roerloos tegen de deurpost geleund, hare oogen naar het licht.

„Kom!" noodde Henriëtte en ging vóór met de kaarsen. Suzanne volgde, begon langzaam haar fichu los te maken.

„Ik zal ie corsage losrijgen," zeide Henriëtte. „Wie heeft het dichtgeregen ? Er zijn gaatjes overgeslagen."

„Ik heb 't zelf gedaan," zei Suzanne plotseling stroef. „Ik wil niet dat een ander het doet. Alleen Rice."

„Dus is 't een eer voor mij, dat ik je los mag rijgen?" schertste Henriëtte.

Suzanne haalde de schouders op.

„Van u en van Rice kan ik 't hebben. Anderen mogen mij niet aanraken..."

Zij keerde zich om met zulk een heftige beweging, dat de veter Henriëtte uit de hand schoot.

Sluiten