Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En met haar hoofd op Suzanne's kussen, begon zij de fabel op te zeggen:

„Sur le bord d'un puits trés profond Doxmait, étendu de son long, Un enfant, alors dans ses classes." Suzanne's trekken leefden op in een lachje. En ijverig zegde zij de regels na, juichte bijna: „Ik ken ze ook!"

Toen Henriëtte een half uur later rillend van koude haar bed weer opzocht, sliep Suzanne opnieuw gerust.

Laat in den morgen werd zij wakker; Henriëtte Amélie had juist haar kamermeisje weggezonden, dat haar bij het kleeden behulpzaam was geweest.

Suzanne blikte verwonderd om zich heen; toen zij Henriëtte gekleed zag, vertrok haar gezicht in knorrigheid.

„Waarom hebt u me zoo lang laten slapen V vroeg zij gemelijk.

„Omdat het je goed deed. Als je nu opstaat, voel je je al sterker dan gisteren."

„Ik slaap nooit zoo lang," pruilde het kind.

Sluiten