Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vervulde hem zoozeer, dat hij in waarheid gelukkig was door die liefde zelf, zonder te verlangen, haar beantwoord te weten. De mogelijkheid, dat Henriëtte hem ooit zou kunnen liefhebben, scheen hem even veraf als het bereiken van wat hij zich als dichterlijk ideaal dacht en even schoon om over te droomen en te dichten.

„Ik heb een nieuw gedicht gemaakt," hernam hij na een oogenblik. En in zijn zak tastend, haalde hij een blad papier te voorschijn. „Mag ik het u voorlezen?" Henriëtte knikte en leunde in luisterhouding tegen de stoelleuning.

„Het is de droom van een dichter, droom van bevrijding der menschheid, maar tevens de droom van zijn eigen geluk. De vrouw is behalve de werkelijke vrouw van zijn liefde, ook het symbool van de vrijheid, die geluk voor de menschheid beteekent. In zijn oogen wordt die schoonste vrouw als vanzelf tot dat symbool. Mag ik lezen?"

„Ik luister. Verlangend zelfs."

Préveux ving aan te lezen, eenvoudig-gevoelig

Sluiten