Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte wendde ontsteld de oogen af. Doch met een uiterste poging, te doen als vatte zij de Mirabeau's bedoeling niet, zeide zij: „Ik dacht, dat wij drieën dan vrienden zouden zijn."

De Mirabeau sprong op.

„U speelt met me!" stootte hij uit. „U moet weten, wat u voor mij zijt..." Hij kwam op haar toe, boog zich over haar heen.

Henriëtte zat roerloos, de handen voor de oogen.

„God ... dat... dat vermoedde ik niet," steunde zij verslagen.

De Mirabeau durfde haar niet aanraken; haar droefheid verbijsterde hem als iets ongekends.

„Heb ik u pijn gedaan?" vroeg hij zacht.

Henriëtte het de handen zinken en zag naar hem op met groote droeve oogen.

„Ja," fluisterde zij. „Ja. Dat verwachtte ik niet. Ik was zoo gelukkig met uw vriendschap; n bent zooveel ouder..."

„Een oude man..." schamperde hij.

Maar Henriëtte schudde het hoofd en bleef hem aanzien zonder te blozen.

Sluiten