Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ouder en wijzer dan ik," vervolgde zij. „Ik voelde, op u te kunnen steunen, u te kunnen vertrouwen..."

Hij zonk plotseling vóór haar op de knieën en greep hare handen.

„Steun op mij, vertrouw mij en heb mij lief," smeekte hij.

„Neen, neen," kwam Henriëtte onthutst. „Doe dat niet... niet zóó."

Toen de Mirabeau, gedwee, oprees, wees haar hand naar den stoel, waar hij tevoren op gezeten had.

„Luister naar me," verzocht zij. En toen hij zat, sprak zij op den ouden toon van vertrouwen:

„Wat u mij vraagt, staat niet in mijn macht. Kon ik mijzelf dwingen, u lief te hebben, zooals u 't wilt, ik zou het misschien doen om u niet te verhezen. Neen, zeg niets, er is geen ander dien ik liefheb, geen ander ook, die voor mij is, wat u in mijn verbeelding voor mij zijt geweest. Ik verbeeldde mij tusschen orts een zuivere vriendschap en een groote sympathie naar den geest. Zoo vaak reeds heb ik gemeend.

Sluiten