Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij ook vond de gedachte onverdragelijk, dat de Mirabeau plotseling uit haar leven zou kunnen verdwijnen; de korte tijd van hun omgang had hem haar zóó waard gemaakt, dat het leven zonder hem haar eenzaam voorkwam. En toch wist zij onwankelbaar zeker, hem niet lief te hebben met de groote machtige liefde, die haar alleen er toe zou kunnen brengen, zich gansch aan een man te geven.

Met een hartelijk gebaar, zonder aarzeling, stak zij hem de hand toe.

En op eenvoudigen toon, als waarop een vriend tot een vriend zou kunnen spreken zeide zij: „ik geloof u."

Hij drukte zijn lippen op haar hand, innig doch zonder heftigheid. „Dank u, dank!" fluisterde hij.

Als onopzettelijk nam zij hare hand uit de zijne. En hem aanziende met oprechte oogen:

„Dus er blijft niets troebels tusschen ons?"

„Niets," betuigde hij gereedelijk ■ zooals hij elke vraag of elk verzoek van haar beantwoord zou hebben.

Nog een oogenblik zaten zij stil tegenover elkander.

Sluiten