Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te gaan maken in den tuin der Tuileriën.

Het kind was nog hare logee en toonde zich opgewekter dan te voren.

Eiken avond, vóór het inslapen, lazen zij samen een fabel en spraken er over, wedijverden, wie het eerst de versregels uit het hoofd kende.

Henriëtte spande zich in, Suzanne afleiding te geven, hare gedachten te doen innemen door andere dingen dan de herinnering aan wat haar verschrikt had; zij spoorde haar aan, aan Rice te schrijven nu zij hersteld was en toonde zich een moederlijke zorg. Maar zij was er niet zeker van of Suzanne geen opgewektheid en vergetelheid veinsde, of zij niet, teleurgesteld nu Madame de Néhra haar niet anders gaf dan wat afleiding, haar leed opsloot in zichzelf. En toch wist Henriëtte niet, wat anders te doen om het kind te troosten; haarzelve stuitte het zóó, wat Suzanne verhaald had, dat zij er geen troost voor wist.

Terwijl zij beiden, geheel gereed, wachtten op de fiacre, die haar naar de Tuileriën zou brengen, praatte Henriëtte opgewekt over het

Sluiten