Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„'t Is een lange brief..." Henriëtte glimlachte.

„Ja... 'n brief, die mij bijzonder veel genoegen doet. Van een vriend."

Suzanne's gezichtje verstrakte.

„Woont uw vriend in Parijs?" vroeg zij.

„Ja. 't Is de comte de Mirabeau. Heb je hem wel eens hooren noemen?"

„Neen."

Suzanne schudde driftig haar hoofdje. Zij rilde en vroeg ietwat kortaf: „Zullen we weer wandelen? Of naar huis gaan?"

Henriëtte stond dadelijk op.

„Ben je koud geworden?" vroeg zij bezorgd. „Hebben wij te lang daar gezeten? Had dan gewaarschuwd.

„U had uw brief!" stootte Suzanne uit „Toen vergat u mij."

„Kom kindje!"

Henriëtte trok Suzanne's arm door den hare; deed haar best geheel op te gaan in het kind.

Maar Suzanne bleef stroef en woordkarig, als was haar vreugde om de wandeling bedorven.

Henriëtte Amélie bracht haar bij de vijvers,

Sluiten