Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte Amélie voelde zich blozen bij de gedachte aan den brief in haar corsage; doch zij trachtte onbevangen te antwoorden:

„De comte heeft mij een paar maal bezocht."

„Zoo..."

De donkere oogen der vicomtesse blikten Henriëtte scherp aan; zij voelde zich onrustig in het besef, hoe de ander haar verdacht, maar dwong zich juist daarom, hare oogen niet af te wenden.

„Monsieur Préveux heeft ook de vriendschap met mij, in uw huis begonnen, willen voortzetten," begon zij weer, nu werkelijk op onbevangen toon.

De vicomtesse glimlachte kwijnend.

„Nog anderen ook van onze gasten V vroeg zij.

Henriëtte schudde het hoofd.

„Neen, anderen zag ik niet meer," antwoordde zij opnieuw beklemd. Toen eerst, als aan iets dat de beklemming wegnemen kon, dacht zij aan Suzanne's bijzijn, stelde haar voor aan de vicomtesse, vertelde dat de jonge dame wat ongesteld was geweest en daarom in de buitenlucht nieuwe krachten moest opdoen. En dat zij tot chaperonne was aangesteld. „U

Sluiten