Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Die vervloekte Franzosen," riep opeens Molly van achter de toonbank, met haar vettige stem, terwijl zij met de zware vuist op de tafel sloeg, „ongedierte is het, dat uitgeroeid, vergiftigd moest worden! Allemaal! En die Napoleon, de schurk, dat is de grootste ellendeling, die er op de wereld bestaat! O, ik wou dat ik ze kon worgen, die Fransche beesten! Hebben ze mijn eenigen zoon, mijn braven Jack, niet doodgeschoten, terwijl hij toch dapper zijn plicht deed om de eer van zijn vlag en zijn land te verdedigen!"

Dit laatste was niet geheel waar.

Jack Dawson was botteliersmaat geweest aan boord van de „Lioness", een van de schepen van Nelson's vloot, waarmee de Britsche Admiraal op 21 October 1805 een schitterende overwinning behaalde op het Fransche eskader, ter hoogte van het Spaansche voorgebergte Trafalgar, maar waarin hijzelf sneuvelde.

Molly's zoon had mede in denzelfden slag den dood gevonden, maar op niet bijzondere eervolle wijze. Wegens insubor* dinatie en dronkenschap in boeien geslagen, daags vóór het gevecht, was hij op den dag zelf vrij gelaten, doch zoodra het schieten begon uit eigen beweging weer in zijn gevangenis weggekropen. Hier was hij toen de „Lioness" in brand geraakte, door den rook gestikt.

Hoewel Molly wel ongeveer wist op welke wijze haar zoon aan zijn einde was gekomen, had zij zich langzamerhand wijsgemaakt, dat hij, dapper strijdende en met de wapens in de vuist, gedood was. En deze voorstelling van zaken was haar ten laatste zoo gemeenzaam geworden, dat zij aan tal van vrienden, bekenden en bezoekers van de herberg het verhaal had gedaan hoe haar moedige zoon in den geduchten zeeslag, die Nelson met on vergankelij ken roem bedekte en voor de Fransche marine allernoodlottigst was, tot het laatste toe strijd dende met tal van lijken om zich heen — allen vijanden, die hij gedood had — eindelijk, door overmacht gedrongen, had moeten wijken en aldus gesneuveld was.

De meeste klanten van „Het gouden Anker" — zoo heette de herberg — stonden min of meer in het krijt bij Molly en met het oog hierop, vonden zij het minder geraden haar tegen te spreken wanneer zij aan toevallige bezoekers het verhaal

Sluiten