Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Waters begaf zich naar Molly, fluisterde haar iets in het oor; de dikke vrouw knikte en schommelde weg.

Lankhurst zat in hevige spanning op zijn stoel te wachten; elk oogenblik verbeeldde hij zich, te midden van het gieren van den wind, het geluid van paardenhoeven te hooren. Zijn vervolgers moesten zijn spoor gevonden hebben en eenmaal gevat was hij voor goed verloren. Maar hij had een geladen pistool in zijn jas verborgen en zou in elk geval zijn leven duur verkoopen.

Molly kwam terug met een vrij groot pak in zeildoek gewikkeld, dat zij Bob Waters overreikte.

Daarna stapten hij en de kapitein de deur uit, gevolgd door de andere smokkelaars, die bij de afvaart van den kotter „De mooie Emily", Bob's vaartuig, tegenwoordig wilden zijn.

HOOFDSTUK II.

Archibald Lankhurst had een ontstuimige jeugd gehad. Zijn vader was een rijk koopman in de Londensche city geweest, die op een reis in Frankrijk kennis gemaakt had met een mooi, adellijk meisje, nauwelijks zeventien jaar oud en doodarm. Blanche de Courtray had den drie-en-twintig jaar ouderen man getrouwd, zonder dat zij een greintje liefdé voor hem voelde, alleen om geborgen te zijn.

Het levenslustige jonge meisje, dat een vurig verlangen had naar een rijk en weelderig leven, wist dat het klooster haar toekomst zou zijn, als zij niet trouwde.

Haar ouders waren beiden gestorven, toen zij, eenig kind, nog heel klein was en hadden niets nagelaten; haar voogd, een oom van moeders zijde, was maar al te blij, toen zijn pupil ten huwelijk gevraagd werd door den rijken Engelsehman Lankhurst. Hij aarzelde geen oogenblik om zijn toestemming te geven en beschouwde het als een gelukkige omstandigheid, dat hij nu van alle zorg voor Blanche ontheven was.

Het huwelijk werd spoedig voor de echtgenooten een drukkende last, die beiden diep ongelukkig maakte.

Walter Lankhurst ging op in zijn zaken; nadat de eerste

Sluiten