Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de Haai nog dikwijls hier in de huurt?" vroeg hij daarna.

„Af en toe", zei Hawkins. „Hij vraagt me nog weieens een pijp met hem te rooken... da's 'n flinke vent, Bob, die moet je meenemen. Hij kan schieten als de beste en is voor geen duivel of dood bang ... En een bovenste beste zeeman, zeggen ze... maar dat weet je natuurlijk wel."

„Dank je wel, ik moet niks hebben van den Haai. En, vader Hawkins, ik raad je aan met dien kerel op te passen, hij is niets te vertrouwen... Je weet, hij kan 't nog altijd niet verzetten dat Emily 'm niet hebben wil... De kerel loert op wraak."

Juist op dit oogenblik kwam Emily binnen. „Ziezoo, de kamer is klaar. Hadden jullie 't over mij ?" vroeg ze, Bob guitig aanziend. Deze werd even verlegen, maar antwoordde toen:

„Ik zei, dat je niks van den Haai hebben moet, is 't niet liefje?"

Verachtelijk trok Emily haar neusje op.

„Die ouwe ploert! Die vent deugt niet, maar vader wil 't niet gelooven. Ze zeggen dat ie telkens Fransch goud in zijn bezit heeft... Hoe komt hij daaraan ?"

„Door 't smokkelen kind, door het smokkelen" zei Hawkins goedig. „Er is in Holland veel Fransch geld in omloop en de Hollanders willen dat graag kwijt."

„Als je 't maar gelooven wilt," zei Dick spottend, „ik voor mij ben overtuigd, dat ie valsch spel speelt. Laat hem maar niet weten, wanneer je uitvaart Bob, anders stooft hij ons nog een kool. Die sluwe rakker is tot alles in staat."

Bob knikte toestemmend; hij had er spijt van, dat hij aan den praatzieken Hawkins den dag van vertrek der „mooie Emily" génoemd had, maar er was nu eenmaal niets meer aan te doen en hij moest maar op zijn goed geluk vertrouwen. Hij stond op, en schudde Lankhurst even bij den schouder om hem te doen opstaan.

„Kom, mijnheer, je kamer is in orde en je kunt daar beter slapen dan hier. Drink je kroes uit en ga naar bed."

Suf en slaapdronken stond Lankhurst op en begeleid door Bob waggelde hij de deur uit.

Den volgenden ochtend vroeg vertrokken Bob en Dick,

Sluiten