Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

land een goed heenkomen te zoeken. Zij vermoedde dan ook dat Lankhurst in deze omstandigheden verkeerde.

De kapitein kwam langzamerhand zijn zwaarmoedigheid te boven, en maakte dikwijls een praatje met de mooie Emily, die ook niet ongevoelig was voor Lankhurst's knap uiterlijk en aardige, beschaafde wijze van praten. Zij "was en bleef de geliefde van Bob Waters en werd hem zelfs in gedachte niet ontrouw, maar toch speet het haar dat de kapitein hen zoo spoedig zou verlaten. Lankhurst had een ontvankelijk gemoed voor mooie jonge vrouwen, wist hoe hij bij haar in de gunst kon komen, had aangename, prettige manieren, niets te doen, was bijna altijd t'huis en had tot eenig gezelschap de knappe molenaarsdochter.

Was 't wonder dat hij Emily een beetje het hof maakte en dat zij, die eigenlijk nooit in nauwere aanraking met een „echten" heer was geweest, zich dit graag liet welgevallen?

De oude Hawkins was bijna den geheelen dag op den molen, in het dorp of zat in zijn stoel te dutten.

Vijf dagen na Lankhurst's komst in zijn woning kwam Hawkins op een middag thuis. Hij was erg praatziek, vermoedelijk ten gevolge van het gebruik van eenige glazen whisky, zijn gelief koosden drank. „Ik heb den Haai gesproken," vertelde hij aan Emily, „hij gaat overmorgen in zee; prachtige partij smokkelwaar... peper, koffie, suiker en ... nog een hoop andere dingen, 't Is toch jammer dat Bob zoo kwaadaardig tegen hem is. .. 't is een flinke vent, 'n flinke vent, dat zeg 'k," en de ouwe man knikte heftig met het hoofd.

Emily antwoordde niet; zij vermoedde dat de Haai haar vader getracteerd had en dit de oorzaak was, waarom hij zich zoo vriendelijk over hem uitliet. ;.

„Hij gaat overmorgen in zee," herhaalde de ouwe man, Emily aanziende.

„Voor mijn part komt-ie nooit terug," zei Emily minachtend.

„Nou ja, nou ja, je wil nou eenmaal niks van hem weten ... hoeft 'ook niet... hoeft ook niet... trouw jij maar met Bob ... best hoor... maar toch is de Haai een flinke vent, dat zeg ik..." En nog wat nabrommende zakte Hawkins in zijn stoel en viel weldra in slaap. Lankhurst scheen hij niet op te merken.

„Is het waar, Emily, dat die ouwe kerel met je had willen

Sluiten