Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toet aan land zon zetten. Als Engelsehman, als officier zou hij natuurlijk bij de Franschen verdacht zijn, hoewel daar natuurlijk thans geen reden meer voor was. Elke plaats in Holland was hem goed, alleen wilde hij na den gewelddadigen dood van zijn vrouw in geen geval te Antwerpen komen, waar haar familie woonde. Lankhurst begreep dat het 't best zou zijn wanneer hij aan Bob Waters overliet een geschikt landingspunt te kiezen en zei hem dit.

„Wij probeeren 't liefst in Brouwershaven binnen te loopen, maar dikwijls lukt 't niet en dan moeten we aan het toeval overlaten waar we het best terecht komen."

Tegen den avond ging de wind liggen en dreef „de mooie Emily" met den stroom mee. Bob Waters stuurde op het kompas en zorgde zoo min mogelijk uit den koers te loopen.

Omstreeks tien uur gingen allen ter kooi behalve Jim; deze zou de eerste wacht houden, Dick de tweede.

Lankhurst kon aanvankelijk in de kleine, benauwde kajuit niet in slaap komen, maar tegen drie uur viel hij eindelijk in een onrustigen sluimer.

Hij wist niet hoe lang hij geslapen had, toen hij uit een akeligen droom gewekt werd, doordat Dick hem aan den mouw trok en toefluisterde: „Sta dadelijk op, zonder leven te maken, er is gevaar ophanden."

Binnen enkele oogenblikken was Lankhurst gekleed, nam zijn beide pistolen in de hand en begaf zich naar het dek. Hij keek op zijn horloge, 't Was vier uur in den morgen en nog vrij duister.

Overal om zich heen keek Lankhurst in een dikken, vochtigen mist; hij huiverde van kou. Bob Waters had het roer in handen en lette nauwkeurig op de aanwijzingen die Jim hem gaf door middel van armgebaren.

De kapitein begreep er niets van. „Wat is er aan de hand ?" vroeg hij aan Dick, die op de voorplecht stond. Deze wenkte hem zachtjes te praten.

„Een Fransch schip in de buurt, vlak bij! Hoogstwaarschijnlijk een douanier... we moeten trachten hem te ontloopen... vervloekt dat er geen aasje wind is ... hoewel... hier en daar breekt de nevel."

„En als 't niet lukt?" vroeg Lankhurst in spanning.

Sluiten