Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn. O! wat zou ik niet willen geven, alles wat ik bezit, als ik hem terugzien kon? Mocht God dat geluk nog eens voor m9 weggelegd hebben!" zuchtte de graaf weemoedig. „Maar ik begin te wanhopen en vrees dat ik hem voor goed als verloren moet beschouwen. Na zooveel jaren ..."

Enkele oogenblikken heerschte er stilte in de halfduistere kamer. De graaf was onder den indruk van zijn verlies en van het door hem doorleefde; Florisz dacht aan geheel andere dingen en de Haai overlegde hoe hij uit het vernomene het meeste voordeel zou kunnen trekken.

„En kunt ge me eenig teeken opgeven, waaraan ik hem herkennen kan," vroeg hij daarna, „'t Is wel lang geleden maar misschien een litteeken iets bijzonders "

De graaf haalde een gouden medaillon te voorschijn, dat hij aan een dunnen ketting om den hals droeg en liet het den Haai zien. Het bevatte het miniatuur-portret van een aardigen, kleinen jongen, met donker haar en donkere oogen.

„Ik begrijp, dat ge hieraan weinig zult hebben om een jongen man van twintig jaar te herkennen!" zei de graaf, „maar ik heb nog betere gegevens. Toen wij, aanhangers van het huis Bourbon, overal vervolgd en opgejaagd werden, sloten we ons meer en meer bij elkaar aan en beloofden elkaar trouw tot in den dood. Ik wil niet ontkennen dat wij daarbij wel eens tot het overdrevene en dweepzieke vervielen en zoo heb ik op zekeren dag mijn zoon als het ware willen wijden aan den wettigen koning van Frankrijk en Francois op den rechter bovenarm drie leliën, het wapen der Bourbons, doen tatoueeren."

De Haai haalde een zakboekje te voorschijn en teekende een en ander op.

«En uw nichtje" vroeg hij daarna. „Heeft zij ook een bizonder kenteeken? Dezelfde tatouage wellicht."

De graaf dacht een oogenblik na en zei toen: „Neen, dat niet— maar wel iets anders. Toen wij nog aan boord van den kotter waren had zij het ongeluk met haar hand, ik meen haar linker, bekneld te raken tusschen het rad van een kaapstander. De pink werd bijna geheel verbrijzeld; gelukkig was de eerste stuurman nog al op de hoogte van wondbehandeling en zoo gelukte het de kwetsuur zonder ernstige gevolgen te doen genezen maar de hand bleef natuurlijk ver-

4

Sluiten