Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van minnenijd. Ze moest dan aan boord van het een of andere vaartuig zijn gegaan, naar Holland overgevaren om Lankhurst op een vooraf overeengekomen plaats te ontmoeten. Of was Lankhurst, dadelijk nadat hij „de Mooie Emily" verlaten had, met een vaartuig naar Dover teruggekeerd, vóór de storm opstak? Hij had dan een voorsprong van ten minste twaalf

uur gehad. .-i.xv.mi Maar komaan, wat haalde hij zich voor onzin in het hooien Emily was hem trouw en dacht niet over den kapitein. Die was goed en wel in Zeeland. "Wie zou hem naar Dover of haar naar Holland gebracht hebben? Waar zou zij Lankhurst kunnen ontmoeten, terwijl deze bij zijn vertrek zelf nog niet wist waar hij zou heengaan? Neen, Emily's verdwijnen moest een andere oorzaak hebben.

Bob Waters sloeg den weg in, die naar de woning der melkvrouw leidde en langzaam loopende zocht hij nauwkeurig naar eenig spoor van de vermiste. Maar toen hij bij Molly aangekomen was, had zijn onderzoek tot niets geleid; nergens had hij iets bijzonders ontdekt en Emily's verdwijning bleef even geheimzinnig als te voren.

Bob Waters wist dat de hulp van Hawkins voor hem bij zijn verdere nasporingen absoluut waardeloos zou zijn; de oude man was goedig en welwillend, maar dom en sukkelachtig. Hij hield veel van zijn dochter maar ...

Molly was een oud, leelijk wijf met een groezelig, vuilbleek gezicht. Eén groote tand stak uit haar ingevallen mond schuin naar voren en maakte haar nog leelijker. Zij woonde alleen, stond in de buurtschap hoogst ongunstig bekend en was dikwijls half dronken. Meermalen was zij betrapt op kleine diefstallen en had al een deel van haar leven in gevangenis en tredmolen doorgebracht.

Om haar kleine, vervallen keet stonden een paar magere boomen en in een kleine wei achter de hut liepen een even armzalig koetje en een paar geiten.

Het vuile, slordige wijf zat voor haar deur, zich koesterend in de ochtendzon, aardappelen te schillen.

Toen zij Bob Waters zag aankomen, keek zij even op, maar ging daarna door met haar werk. Bob kende het schepsel en koesterde een instinctmatigen haat tegen haar. Hij begreep

Sluiten