Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de Ariadne, de baas-timmerman ^ van de Theseus met zijn vrouw, de zieke botteliersmaat..." 1j£ /

„Goed, goed, laat mij mijn kamer wijzen,' viel Bob haar m

de rede. ,, , ., ,

De'waardin, weinig gesticht over Bob's koelheid en karige woorden, wenkte een knecht, een kreupelen ongelukkigen stumper en zei: „Wijs dezen man No. 5."

Bob Waters volgde den knecht, een steile, donkere trap op, die op een lange gang uitkwam. Links en rechts bevonden zich deuren, waarachter hij gelach, gezoen en twisten hoorde.

No 5 was de laatste , deur aan de linkerhand, Uob had langzaam geloopen en een deuntje gefloten, dat Emily, zooals hij wist, goed kende. Het hart brak hem bijna van angst dat zijn mooie; lieve meisje zich in deze hel zou bevinden. Maar niemand vertoonde zich; van Emily geen spoor.

„Moet dit hol twee shillings kosten?" vroeg hij, quasi-boos aan den knecht. „Heb je niks anders?"

„Boven, maar die kamers zijn veel minder, kosten ook maar

„Anïers niks ?" De kreupele knecht knikte ontkennend. „Alleen de kamers van den baas en de vrouw." „Goed, dan gaan we naar boven."

Bob kwam op een even lange maar veel lagere gang, slecht verlicht en vuil. Ook hier weer hetzelfde lawaai, hetzelfde

gepiotseling werd een der deuren geopend en een halfdronken meid werd door een man in de gang geworpen, waar ze vloekend en tierend bleef liggen.

De knecht, blijkbaar aan dergelijke tooneelen gewoon, trok zich niets van de vrouw aan en toonde Bob een leege kamer, maar deze haastte zich naar beneden. Neen, in dit huis van losbandigheid, zedeloosheid en dronkenschap kon Lmily onmogelijk zijn. Het briefje was een schandelijk bedrog geweest.

Moedeloos en der wanhoop nabij zei hij tot den knecht. „Ik zal dan kamer No. 5 maar nemen," en begaf zich weer naar de danszaal. Hier heerschte nog hetzelfde spektakel, het aantal bezoekers was vermeerderd en de ruimte was bijna geheel

^Het'scheen alsof er onder de bezoekers zekere onrust

Sluiten