Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ware tusschen twee vuren geplaatst: noodgedwongen zijn wij de onvrijwillige bondgenooten, misschien binnen korten tijd Fransche onderdanen, en dus Engeland's vijanden. Maar neiging, belangen en gezindheid dringen ons er toe juist Engeland te vriend te houden, Engeland dat onzen braven erfprins ondersteunt om zijn vroegere positie in ons land terug te krijgen. Hèt continentale stelsel is niet alleen tegen Groot-Britanië gericht, maar evenzeer tegen ons land en daarom bloeit de smokkelhandel ook zoo welig, in weerwil van alle controle en van de gestrenge bepalingen."

„Ik weet er alles van," zei Lankhurst, „ik ben met een smokkelvaartuig naar Zeeland gekomen. En hoe is hier over 't algemeen de stemming tegen de Franschen?"

De Hoogh haalde de schouders op.

„Wat zal ik daarvan zeggen kapitein ? Zeeland is altijd goed Oranjegezind geweest en over het algemeen heerschte er verdriet en ontsteltenis in deze provincie, toen de Erfstadhouder Prins Willem, ons land voor goed verliet. Maar de Fransche revolutie heeft hier helaas tal van aanhangers gevonden, de roem en de glans van Napoleon heeft velen het hoofd op hol gebracht. Ik zal niet zeggen dat er onder de oude regeering niet hier en daar wel iets haperde, misschien zelfs wel veel, maar of we het nu beter hebben gekregen?... ik betwijfel het. Het land gaat gebukt onder zijn schulden, Frankrijk vraagt steeds en geeft niets, handel en scheepvaart liggen stil, honderden van onze jongelieden zijn in Franschen militairen dienst, voor Fransche belangen gedood, gekwetst of krijgsgevangen geraakt. Men haat Napoleon met een gloeienden haat, of dweept met hem als met een God... een tusschenweg bestaat niet."

Lankhurst knikte stilzwijgend. Ook hij had bewondering gevoeld voor het genie en de geweldige kracht van den grooten keizer, wiens legers hij had helpen bestrijden, ook hij was onder de bekoring geraakt van de schitterende loopbaan van den Corsicaan.

Maar toch dacht hij er geen oogenblik aan onder diens vanen op te trekken; Engelsehman in hart en nieren, wilde hij geen ander land dienen dan dat welks bodem hij niet meer betreden mocht.

„Yanavond zult ge, als ge ten minste wilt, een vurige

Sluiten