Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zorg bebouwd te zijn, kortom overal zag Lankhurst de bewijzen van verval en achteruitgang. Blijkbaar had de Fransche invloed niet veel goeds uitgewerkt en had vooral de boerenstand veel te lijden.

Lankhurst was, na Zoutelande gepasseerd te zijn, ter hoogte van een kreupelboschje gekomen en wilde er omheen gaan, toen plotseling een jonge man uit het hout te voorschijn trad en hem met klagende stem in het Engelsch toesprak:

„Och mijnheer, kunt u me niet alsjeblieft helpen? Bi lig hier met mijn sloep aan wal en weet niet wat ik doen moet. Mijn arme, ouwe vader zou een mand met visch aan wal brengen, maar hij is gestruikeld en met zijn hoofd op een puntigen steen terecht gekomen. Ik weet geen raad als hij doodbloedt... Hij ligt hier vlak bij op het strand, als u even meegaan wilt."

Lankhurst aarzelde niet; hij had te velde wel eens meer wonden verzorgd en den jongen visscher schenen werkelijk de handen verkeerd te staan. Bovendien, het feit dat de man een landgenoot was, sprak in het bijzonder tot Lankhurst's hart.

„Ga maar vooruit, ik ga met je mee," zei hij „is het al lang geleden gebeurd?"

„Neen mijnheer, nog geen tien minuten ... hierheen ... dit is de naaste weg." En hij wrong zich door het kreupelhout heen, op den voet gevolgd door den geen kwaad vermoedenden Lankhurst.

Het boschje was maar smal en weldra kwamen de beide mannen op het open strand. Doch juist op dit oogenblik sprong een kerel uit het kreupelhout te voorschijn en wierp zich op Lankhurst, terwijl de jonge man, die de hulp voor zijn vader had ingeroepen, zich tegelijkertijd omwendde en op zijn beurt den kapitein aangreep.

Lankhurst was een oogenblik overbluft door den onverwachten aanval en niet in staat zich te verweeren.

Zijn stok was hem ontvallen en hij lag onder den druk van de beide aanvallers op de knieën in het zand, machteloos en overwonnen. Maar dit duurde slechts een oogenblik, daarna kwam hij tot bezinning. De Engelsche officier was jong, lenig en sterk; als een goed sportsman, wist hij zijn krachten op de voordeeligste wijze aan te wenden. Met een ruk wendde

Sluiten