Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oen rug hadden. Dubois' gelaat nam een ernstigen trek aan; hij wachtte even met antwoorden.

„Zoodra de wettige koning in Frankrijk weer op den troon zit, keer ik naar mijn land terug, eerder niet," zeide hij, „bovendien heb ik nog een taak te vervullen, die mij hier houdt. Ik zoek een zoon en een nicht, die ik zeventien jaar geleden verloren heb. Maar dat alles zal n weinig belang inboezemen. Hier zijn we op het punt gekomen, waar onze wegen uit elkaar gaan; ik zal Antoinette weer tusschen de beenen nemen en gij wandelt naar Middelburg; binnen het uur zijt ge 't huis."

, Hij drukte Lankhurst hartelijk de hand, sprong vlug en licht in den zadel en riep nog onder het wegrijden: „Als ge lust hebt mij in Oostkapelle eens te komen opzoeken, zult ge me hartelijk welkom zijn. Au revoir, mon capitaine."

HOOFDSTUK VHI.

Bob Waters was met eenige nieuw aangeworven matrozen ingedeeld op Zijner Majesteits brik Agamemnon, een der oudere marine-schepen.

Na de laaghartige wijze waarop hij in de herberg „De Koning van Spanje" was gelokt, om in de handen van de presgangers te vallen, begreep hij, dat zijn lot beslist was en hij deel uitmaakte van de Engelsche oorlogsmarine.

Met het oog op de voorgenomen expeditie naar Zeeland had de Britsche vloot meer dan ooit behoefte aan zeelui en op de immoreele manier dier dagen werden matrozen zoogenaamd geworven, feitelijk door geweld of list gedwongen om deel uit te maken van de Engelsche oorlogsmarine. Afkeerig van conscriptie en militie, duldde de Britsche marine dat haar jonge mannen door drank en vrouwen werden verleid tot „vrijwillige" dienstneming en waar die schandelijke middelen niet voldoende bleken, zag het marine-bestuur er niet tegen op tot nog krasser handelingen over te gaan.

De zeemanskroegen werden door de presgangers afgeloopen en al het volk, dat op het oog geschikt leek om aan boord

6

Sluiten