Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scheen het of zij hem niet zoo heel sterk ongenegen was, of wel eenige welwillendheid in haar blikken was te lezen.

Tijdens zijn verblijf in Middelburg was Lankhurst veel met haar samen geweest; zij hadden gewandeld, muziek gemaakt, geroeid, pluimbal gespeeld en Lankhurst was meer en meer Doortje gaan bewonderen, vereeren en ten slotte liefhebben.

Twee dagen vóórdien, waarop Doortje's vertrek aanvankelijk was vastgesteld, vertrok hij naar Vlissingen, had in die stad al spoedig ontdekt waar de weduwe Lodewijks, de tante van het mooie Zeeuwsche meisje, woonde en... kreeg toen een briefje van zijn Middelburgschen gastheer waarin deze hem op enkele vragen bericht zond en in een post-scriptum schreef: „Doortje blijft nog een week langer bij ons dan het plan was." Van zijn gehoopt weerzien, van een bezoek aan tante en nichtje zou dus niets komen! Hij wilde nu niet langer in Vlissingen blijven om althans nog enkele dagen van Doortje's bijzijn in Middelburg te kunnen genieten.

't Begon al avond ta worden en te regenen. Lankhurst besloot naar zijn logement terug te keeren; hij wilde daar zijn rekening betalen en den volgenden ochtend vroeg vertrekken. Hij sloeg een zijstraat in, den kortsten weg naar hij meende, om zijn tijdelijk logies te bereiken, maar bemerkte spoedig dat hij verkeerd geloopen was; blijkbaar had hij den volgenden zijweg moeten nemen. Even later zag hij een vrij nauwe gang en deze moest, naar hij berekende, op den goeden weg uitkomen. Maar ook ditmaal bleek hij verkeerd gegist te hebben; de gang liep dood: aan het eind was een hoog, ijzeren hek, dat den weg afsloot.

Knorrig over zijn dwalen was Lankhurst op het punt terug te keeren toen zijn aandacht getrokken werd door twee personen, op verschillende plaatsen. De eerste was een soldaat, naar zijn gezicht te oordeelen een Pruis, 'n schildwacht, in Fransche uniform gekleed; deze stond tegen den muur bij het hek geleund, vast te slapen. De shako stond hem scheef op het hoofd, het geweer lag hem tegen den schouder. De man maakte den indruk niet geheel nuchter te zijn.

Wat Lankhurst echter oneindig meer belang inboezemde, ja, wat hem van verbazing deed stilstaan was het volgende.

Het ijzeren hek scheen een tuin af te sluiten en in dien

Sluiten