Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegen wien ook te spreken over hetgeen hier gebeurd is. Die dame en ik zullen het evenmin doen. Van daag over een maand, den 6den van herfstmaand, ben ik bereid met u den degen te kruisen, als gé dat wilt. Maar voorloopig wil ik mijn vrijheid behouden. Als ge me uw belofte geeft, vertrouw ik er op, want ik weet, het woord van een officier van den grooten Napoleon is hem heilig en hij zal geen wraak nemen op een ongewapenden tegenstander, terwijl hij zelf zijn degen heeft. Toujours noble et généreux, n'est-ce pas, mon brave?"

Lankhurst kende zijn man en begreep dat de ijdelheid van den plebeïschen Franschman zijn beste waarborg was.

Larné beloofde gereedelijk wat van hem geëischt werd, stond op, zocht zijn hoed en zijn degen op, maakte met ontbloot hoofd een diepe buiging voor Doortje en vertrok met al de fierheid en den zwier, waarover hij na zijn afstraffing nog te beschikken had.

Lankhurst ging naar Doortje, die intusschen weer wat tot kalmte gekomen was en haar kleeding verder geordend had. Met innerlijke voldoening had zij het kloeke optreden van den kapitein bijgewoond.

„'t "Was juist bij tijds dat ik kwam, geloof ik," zei hij vriendelijk „die kerels weten van baldadigheid niet wat zij doen zullen. Zijt ge erg geschrokken?"

„Eerlijk gezegd ja," antwoordde Doortje hem met een zoeten glimlach aanziend, een glimlach die Lankhurst's hart sneller deed kloppen.

„Ik was er absoluut niet op verdacht om hier aangerand te zullen worden. Tot nog toe hebben die militairen dames van stand altijd ontzien. Bah, wat een schobbejak! En dat nog wel een Fransch officier! Een gewone straatschender!"

Lankhurst dacht er aan hoe nog kort geleden Doortje van Ellemeetdenlof der Fransche officierengezongen had, maar zei niets.

„Ik dank u hartelijk voor uw goede hulp. Wie weet wat er anders met me gebeurd zou zijn," en zij drukte hem innig de hand.

Zoo had Emily hem kort geleden ook bedankt, bedacht de kapitein.

„'t Heeft niets te beteekenen... ik zal u thuis brengen," zei Lankhurst, verlegen maar toch gelukkig.

Sluiten