Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het drietal was hiertoe gereedelijk bereid. Een hunner haalde een eind touw, de beide anderen zochten een paar planken. De Haai, die zich meer en meer voelden wegzakken, wachtte met stijgend ongednld hun terugkomst af.

Het kostte moeite ... het touw "werd den Haai onder de armen om het lijf geslagen en met zwaar trekken en rukken gelukte het hem boven water te brengen. Het touw sneed hem in de borst en hij had een gevoel alsof zijn beenen in den zuigenden modder achterbleven ...

Onder het gelach én de spottende opmerkingen van de drie Engelschen, die intusschen uit alle macht trokken, kwam de Haai langzamerhand, doornat en zwaar, met een laag modder bedekt, boven water.

„Allo mannen, de kerel valt bijna van zijn stokje... vooruit, pakt hem op!" zei een der soldaten die medelijden kreeg met den drenkeling; deze was inderdaad van uitputting een flauwte nabij en liet willoos met zich doen. Ze namen hem op en droegen hem naar de Oldenhove, waar hij werd uitgekleed, afgedroogd en in bed gestopt. Een heete grog bracht hem spoedig weer bij.

Maar toen de Haai, van onder tot boven in geleende kleeren, op het punt was, na eenige uren rustens, zijn kamer te verlaten, kwam eensklaps een hevige schrik in hem op. Hij bleef staan en dacht na... Bij zijn redding uit de sloot waren zijn beide laarzen in den modder blijven steken en in een er van zat zijn Fransche pas!

Er was geen sprake van dat hij het verloren schoeisel zou kunnen terugvinden... het ding zat diep in den kleverigen, taaien grond verzakt en hij wist zelfs de juiste plek niet terug te vinden. Bovendien, welk voorwendsel zou hij moeten aangeven om waarschijnlijk te maken, dat hij zich zooveel moeite gaf voor een halfsleten laars?

Maar door dit verlies was hij daarentegen ook gewaarborgd dat de pas niet door een oningewijde zou gevonden worden. Daarop was hoegenaamd geen kans.

Wel bedacht de Haai, dat hij in de nadeelige omstandigheid verkeerde niet meer binnen Ylissingen te kunnen komen.

Nu de Engelschen voor de vesting lagen en steeds meer opdrongen, werd door de wachtposten van Vlissingen aan Fran-

Sluiten