Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schouwd, den man, tot een stand boven den haren behoorende, die niet in haar gedachten sfeer thuis behoorde.

Maar toen. zij in de woning bij den molen enkele dagen zoo goed als alleen met Lankhurst geweest was, was zij gewend geraakt aan zijn tegenwoordigheid en de jonge kapitein had geleidelijk een diepen indruk op haar hart gemaakt.

Toen was het afscheid gekomen en Lankhurst's kus had als vuur op haar lippen gebrand, had een geweldige beroering in haar teweeg gebracht, die haar nog dagen lang bijbleef. Soms haatte zij den jongen man of meende zij het althans te doen, omdat zij voelde, dat hij haar willen verlamd, haar, tegen haar begeerte in, onverschillig voor Bob deed worden en haar gedachten op zijn eigen persoon bracht.

Zij meende toen Lankhurst vermoedelijk nooit te zullen weerzien en mokte er over dat zij hem toch niet vergeten kon.

Toch was Lankhurst's beeld langzamerhand in haar geest verflauwd, en haar schaking, gevolgd door haar gevangenzetting te Vlissingen, had al haar gedachten in beslag genomen.

Toen was het dat zij weer aan Bob Waters was gaan denken als aan den eenige, die haar redden kon, en steeds hoopte zij hem te zien verschijnen om haar uit de handen van den Haai te redden.

Maar in plaats daarvan kwam Lankhurst...

Zijn onversaagd, doortastend optreden, zijn ridderlijk gedrag, zijn onvermoeide zorgen voor haar persoon maakten een overweldigenden indruk op het eenvoudige jonge meisje. Toen zij des nachts aan zijn arm van Vlissingen naar Middelburg voortstapte, voelde zij zich oneindig gelukkig en zij betreurde het toen zij het doel van hun tocht bereikt hadden.

"Nu was hij verdwenen, voor goed misschien... hij dacht natuurlijk niet meer aan Emily ...

De koorts had haar week en slap en overgevoelig gemaakt; zij was nooit buiten Engeland geweest en het gevoel van geheel onder vreemden te zijn, van wier taal zij geen woord verstond, maakte haar diep rampzalig en ongelukkig.

Hoewel het smartelijk verlangen naar Lankhurst's bijzijn in haar ziel domineerde, zou Bob Waters komst haar toch erg verheugd hebben ... alleen maar omdat hij een bekend persoon was, dien zij graag mocht lijden en die een deel vormde van haar land, dat zij zoozeer hoopte terug te zien.

Sluiten