Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toefde, was blijkbaar niet genegen hieromtrent iets te openbaren ; het was haar evenmin gelukt door schijnbaar toevallige vragen iets naders te weten te komen en een positief onderzoek er naar instellen had zij niet gewaagd.

Maar in elk geval wist zij dat hij een beschaafd, dapper, flink en fatsoenlijk man was met een gunstig uiterlijk... bij tante Lodewijksz had hij een wit voetje...

Hoe dankbaar zij hem ook was voor haar bevrijding uit de handen van luitenant Larné, één ding was er dat haar met eenige bitterheid aan dat oogenblik deed terugdenken ... de Fransche officier had zekere toespeling gemaakt op een nachtelijk uitstapje van Lankhurst met een mooi meisje... wat beteekende dat? Onophoudelijk moest zij er aan denken; welk jong meisje was dat geweest? "Was de kapitein een losbol en een vrouwengek zooals zoovele van zijn Fransche collega's? Het stemde haar verdrietig en treurig, omdat zij gedwongen was iets van hem te gelooven wat hem in haar achting deed dalen en ... als uitvloeisel van een onbewuste jalouzie.

Maar kom .. . 't had misschien niets te beteekenen ... die Fransche officier wilde Lankhurst natuurlijk kwetsen en beleedigen, omdat hij haar te hulp gekomen was... ze moest er maar niet aan denken ...

En de eerste maal dat Lankhurst weer in het huisje op de Haven kwam, deed zij haar best om zoo vriendelijk en beminnelijk mogelijk tegen hem te zijn, om geen enkele bijgedachte te koesteren...

Lankhurst was in de wolken; hij was, naarmate hij Doortje beter had leeren kennen, meer en meer van haar gaan houden, doch zekere schroom had hem tot nu toe belet zich tegen haar te uiten, al waren zijn bewonderende blikken Doortje, evenmin als haar tante, ontgaan.

Daags na den uitval der Franschen kwam Lankhurst het bericht brengen dat luitenant Larné gesneuveld was.

Tot haar eigen verbazing trof dit bericht Doortje niet bijzonder. Zij had slechts afkeer tegen den jongen Franschman kunnen voelen en waar zoovelen sneuvelden liet de dood van een hunner haar vrij onverschillig.

„Het zal nu niet lang meer duren," zei Lankhurst, „of de beschieting zal beginnen. Ik wou dat ik u beiden veilig en

Sluiten