Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en zij wierp zich op haar knieën. „Was ik maar dood!"

„Neen, neen!" riep Lankhurst haastig. „Wij zijn hier veilig alleen, alleen bestaat de kans... maak u met ongerust..."

Hij snelde naar de kelderdeur, trok die open en liep haastig naar boven. Weldra bleek hem, dat de gang vol puin, hout en stukken muur lag, waarvan de hoeveelheid nog steeds door navallende stukken vermeerderd werd.

„We zullen misschien niet langs den gewonen weg naar buiten kunnen," zei hij, „maar dat is geen bezwaar; we kunnen altijd door het kelderraam op straat klimmen. Gelukkig staat het huis niet in brand en dat is het voornaamste."

Tegen het aanbreken van den dag volgde weer een korte vuurpauze en het viertal maakte hiervan gebruik om zich een oogenblik op straat te begeven.

Hoewel met eenige moeite gelukte het hen door de vernielde gang naar buiten te komen. Juffrouw Lodewijksz greep het in het hart toen zij met ontsteltenis haar vernielde tuinkamer zag. De bom was recht door den zolder geslagen en daarna in de kamer uiteengesprongen. Er was bijna geen enkel stuk van het meubilair meer onbeschadigd en alles lag met stof, splinters en vuil bedekt.

Zij begaven zich een eind de Haven op, maar keerden weldra terug. De aanblik van de verwoesting in de stad, van de wanhoop der doodelijk beangste vrouwen en kinderen en van het treurige tooneel der naar de hospitalen en kerken gedragen gewonden was meer dan de vrouwen konden verdragen in haar zenuwachtige stemming.

Gelukkig was de achterkamer zoo goed als onbeschadigd gebleven en hier zocht men dus tijdelijk een schuilplaats.

Om 10 uur in aen morgen van den 14den Augustus, een Maandag, kwamen een zevental Engelsche linieschepen voor de stad en gaven telkens een volle laag uit de 35 k 40 vuurmonden, die zij aan elk boord droegen. En steeds leed de stad meer schade ...

Twee der schepen raakten aan den grond, maar de batterijen aan die zijde van de vesting hadden al te veel geleden, dan dat zij nog veel nadeel aan die vaartuigen konden toebrengen.

En daarna begon ook weer het schieten van de landzijde op Vlissingen. De brandweer was uitgeput door het langdurig

Sluiten