Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Lankhurst kwam onder den indruk. Maartje lag op een matras, versuft van angst en deed niets dan kermen en bidden. Doortje wasbleek met brandende oogen, zat op een kussen op den grond en haar tante, die zich niet meer op de been had kunnen houden, lag met het hoofd op haar schoot. Nu en dan schokte haar lichaam van vrees, wanneer een bijzonder zware slag de keldermuur deed trillen. Zoo bracht men de lange vreeselijke angsturen door; geen hunner dacht aan eten of drinken. Lankhurst liep meestal op en neer of ging nu en dan even naar buiten, doch hij zag telkens niets dan rook en vlammen.

Een Engelsch officier, die deel uitmaakte van de belegerende troepen, vertelde latèr aan Lankhurst:

„De stad was weldra in brand, en door de duisternis van den nacht gezien, kon er niets afschuwelij kers en prachtigers denkbaar zijn. Stel je voor dat je staat op vierhonderd pas van een omwalde stad — op vijf of zes plaatsen in brand — de vlammen oplaaiend in het nachtelijk donker — de kanonnen nog steeds donderend, en de muren en schoorsteenen en daken instortend onder de kogels — dan zul je een flauw denkbeeld hebben van. het tooneel dat zich aan ons vertoonde. Het inwendige van bijna ieder huis was zichtbaar en als het geluid van de kanonnen een oogenblik ophield, werd dat gevuld door de kreten van de vrouwen in de stad. Zelfs de honden huilden."

Tot twee uur in den morgen van den 15den duurde dit voort, toen vroeg generaal Monnet een wapenstilstand van acht-en-veertig uren, doch slechts twee uren werden hem geschonken.

In den kelder wist men hiervan natuurlijk niets af en omstreeks kwart vóór twee werden allen opgeschrikt door een hevige ontploffing; een stuk van het keldergewelf kwam naar beneden en viel op den vloer in stukken; weldra was het kleine, lage vertrek met stof en kalkpoeder gevuld, zoodat de tijdelijke bewoners bijna stikten.

De vrouwen sprongen op, gilden, schreeuwden, zonder iets te kunnen zien. Doortje had haar tante losgelaten en in haar angst haar beide armen- om Lankhurst 's hals geslagen, de kapitein drukte haar tegen zich aan, want hij voelde dat zij op het punt was flauw te vallen.

Maar in weerwil van het ontstellende van het oogenblik

Sluiten