Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Waarachtig? Is die gewond? Dan ga ik dadelijk met u mee."

Fluks gaf hij enkele bevelen aan zijn personeel, en stapte toen haastig naast de verheugde Doortje voort. Dubois was haar dadelijk sympathiek geweest en zij was vol vertrouwen op zijn hulp.

Hij vertelde haar hoe hij Lankhurst had leeren kennen en dat hij sedert enkele dagen zijn diensten als officier van gezondheid aangeboden had; met ingenomenheid had men er gebruik van gemaakt. Eindelijk kwam men bij den gewonde.

In hevige spanning zag Doortje toe... Dubois maakte het noodverband los, zag dat de' wonde wel vrij diep maar niet ernstig was en verbond haar opnieuw. Eindelijk sloeg Lankhurst de oogleden op en schouwde in Doortje's gelaat. Een schok van vreugde doortrilde haar toen de gewonde tot bewustzijn kwam ... op dat oogenblik had zij zich op hem willen werpen, haar armen om zijn hals slaan, zijn gelaat bedekken met kussen, kussen van dankbaarheid en van liefde. Maar zij bedwong zich, hoewel haar oogen de gevoelens, die in haar leefden, niet konden verheimelijken. Lankhurst blikte naar haar op, en ook hem klopte het hart sneller door de blijde verrassing.

,U hebt u noodeloos ongerust gemaakt, juffrouw van Ellemeet," zei Dubois opgewekt, terwijl hij zijn instrumenten wegbergde, „binnen veertien dagen is de man weer goed ter been. En nu maak ik dat ik weg kom... half Vlissingen ligt vol met koortslijders en gekwetsten en het aantal heelmeesters is maar gering. Van de week kom ik nog wel eens kijken. Adieu!"

Hij drukte Doortje hartelijk de hand; het jonge meisje was hem innig dankbaar, doch kon geen woorden vinden om haar erkentelijkheid te uiten.

„Zorg maar goed voor den patiënt," riep Dubois vroolijk, bij het weggaan, „hij heeft het in elk geval beter dan honderden anderen, die zonder verpleging zijn en elkaar maar moeten helpen."

Doortje keerde naar Lankhurst terug, diep in gedachten, vooral naar aanleiding van Dubois' laatste woorden. Wat 'n flinke, hartelijke man! Zij voelde zich bijzonder tot hem aangetrokken en graag had zij hem een genoegen willen doen,

Sluiten