Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om haar dankbaarheid te toonen. Als hij maar terugkwam! Maar hij had het immers beloofd!

Honderden lagen zonder goede verpleging. Die woorden klonken nog in haar na en deden een diep medelijden in haar geboren worden. Doortje had in de laatste dagen zooveel ellende bijgewoond, zooveel gewonden, zieken en dooden gezien, dat het hart haar bijna brak, als zij er aan dacht hoe die ongelukkigen hulpeloos daarneer lagen in slecht ingerichte ziekenverblijven, met onvoldoende genees- en heelkundige hulp en zonder geschoolde verplegers of verpleegsters. Met schrik stelde zij zich voor dat Lankhurst ook in zulk een akelige omgeving verpleegd had moeten worden...

En langzamerhand, vaag en nog onzeker, kwam het plan in haar op om zichzelve een taak op te leggen, die er toe zou kunnen bijdragen om aan die gebreken tegemoet te komen.

Wanneer Lankhurst maar eerst beter zou zijn ... het gaf haar een-soort voldoening dat zijn wonde den kapitein dwingen zou althans voor eenigen tijd in het huis bij de Haven te blijven...

Een glans van blijdschap trok over Lankhurst's gelaat toen hij Doortje de kamer weer zag binnen komen. Juffrouw Lodewijksz zat aan zijn bed, geheel bekomen van haar angst en schrik; nu het bombardement had opgehouden en Vlissingen van de Franschen was bevrijd, was haar oude zelfbewustheid teruggekeerd en trad zij kalm en rustig, leidend en regelend op.

Maartje bracht een bord met krachtige soep binnen en zette het bij den zieke neer.

„Gelukkig dat de armen en handen ongedeerd zijn," zei hij opgewekt, „het loopen zal ook wel weer gaan. Waarom moest die drommelsche steen nu juist tegen mijn been aankomen?"

„Hoe heb je 't nog zoo lang kunnen uithouden?" vroeg Doortje, die bij hem was komen zitten; haar tante was weggegaan.

„Eerst dacht ik dat 't niet zoo erg was, 't was meer het gevoel van een flinken stoot of een harden stomp, maar later... toen voelde ik het bloed wegvloeien en... nu ja, toen viel ik van mijn stokje."

Doortje begreep; hij had zich zoo lang mogelijk goed ge-

Sluiten